| Zarana Papic | Vesna Kesic | Vjollqa Krasniqi |

Nú á dögunum voru þrjár fræðikonur frá balkanskaganum boðnar velkomnar til landsins, þær Zarana Papic, Vesna Kesic og Vjollca Krasniqi. Þau Irma Erlingsdóttir, framkvæmdastjóri rannsóknarstofu í kvennafræðum, og Valur Ingimundarsson, sagnfræðingur, báru hitann og þungann af þessari ráðstöfun, sem og málþinginu sem haldið var í tilefni af heimsókn þessari.

Allar eiga þessar konur sameiginlegt að hafa velt vöngum yfir einkennum og forsendum stríðsástandsins í á balkanskaga, með sérstöku tilliti til stöðu kvenna þar. Kenningar þeirra eru róttækar, og þykir Papic, sem er þeirra þekktust, hafa sýnt fram á að ekki sé allt sem sýnist með stríðið þar í landi. Hún telur að konur og minnihlutahópar verði einkum fyrir barðinu á stríðsrekstrinum, og telur í framhaldi af því að stríðið sé rekið með það fyrir augum að halda aftur af slíkum hópum og viðhalda ríkjandi skipulagi, sem um þessar mundir er orðið fallvalt í sessi, ef ekki úrsérgengið. Hugmyndafræðin að baki stríðsins gengur þá út á að setja fram fyrirmæli um valdahlutföll í samfélaginu, hverjir séu marktækir og hverjir ekki.

Slík nálgun á stríð er orðin nokkuð viðtekin og sýnist mörgum sem hugmyndafræðin að baki stríðsrekstri yfirleitt, sem og framferði á stríðsvettvangi, sé óverjandi og miði að því að skelfa samfélagsþegna til hlýðni, varna konum og jaðarhópum máls og viðhalda úreltum valdahlutföllum. Vesna Kesic hefur bent á hlutverk nauðgunar í þessu sambandi, en sá verknaður styður þá kenningu að staða kvenna geti orðið ansi vafasöm þegar stríð vofir yfir. "Konur og balkanstríðin" var yfirskrift málþingsins sem haldið var í mars síðastliðnum. Lengi var á reiki hvort allar þessar konur sæju sér fært að mæta, enn til allrar hamingju mættu þær allar þrjár og létu áhrifamikil orð falla í hátiðarsal í aðalbyggingu Háskóla Íslands. Þeir sem hafa áhuga á að tjá sig um málþingið eða einhverjar af þessum konum, vinsamlegast sendið okkur línu.